ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(317 -214 /213 ق)، عالم و محدث. اصل وى از بغ یا بغشو از شهرهاى خراسان است. ابوالقاسم نوه‏ى دخترى احمد بن منیع بغوى است، لذا به ابن‏منیع نیز مشهور است. در بغداد به دنیا آمد و همان جا سكنى گزید. در زمان خود محدث و مسند عراق بود. وى از احمد بن حنبل و على بن المدینى و على بن الجعد و بسیارى از مشایخ بخارى و مسلم روایت كرده است. ابوعلى نیشابورى و ابوبكر اسماعیلى و ابوبكر شافعى و ابواحمد حسینك نیشابورى و ابواحمد حاكم و ابوالحسن دارقطنى و كتانى و ابن‏شاهین و ابوبكر بن المقرى اصفهانى و ابوبكر احمد بن عبدان شیرازى، محدث اهواز، و ابوبكر بن شاذان و ابوبكر بن مهندس مصرى و ابوبكر جعابى و طبرانى از شاگردان وى به حساب آمده‏اند. عمر طولانى او را مرجع استفاده دو نسل بلكه سه نسل پشت سر هم قرار داده بود. از آثارش: «الجعدیات» است كه در آن احادیث بزرگترین استاد خود على بن الجعد هاشمى را در 12 جزء جمع‏آورى كرده است. محمد بن احمد لیثى و محمد بن جعفر بغدادى كه هر دو از مشایخ صدوق مى‏باشند، از راویان این اثرند. از دیگر آثار وى: «معجم الصحابه» یا «معجم كبیر»؛ كتاب «المسند»، در حدیث؛ كتاب «السنن على مذاهب الفقهاء»، در فقه.